16 آذر ،روز دانشجو گرامی باد

 

پس ازکودتای 28 مرداد 1332 ، آمریکا توانسته بود پایه های استعمارنوین خویش را بیش ازپیش درایران بگسترد وهمین امر خشمی گسترده را درمیان مردم زجر کشیده ایران رقم می زد . نیکسون معاون رییس جمهورآمریکا درسال 1332راهی ایران شد تا نتیجه سرمایه گذاری بیست و یک میلیون دلاری  سیا را ( هزینه ای که صرف کودتا در ایران شد ) درایران ببیند .
اما دانشجویان آگاه ایران با دریافت  این خبر  تظاهرات خود را ابتدا  با عنوان اعتراض  به ورود دنیس رایت ، کاردار جدید سفارت انگلستان در ایران ، از روز چهاردهم آذر آغازکردند  . در روز پانزدهم آذر تظاهرات به خارج دانشگاه کشیده شد و طی آن شماری از دانشجویان در درگیری با ماموران انتظامی دچار آسیب دیدگی جسمی شدند . در صبح روز شانزدهم آذر ماه 1332 گارد شاهنشاهی وارد دانشگاه تهران شد تا  تظاهرات دانشجویان  را سرکوب کند . در این میان ماموران گارد شاهنشاهی با ورود به دانشکده فنی دانشگاه تهران و به منظور زهر چشم گرفتن از سایر دانشجویان سه تن از دانشجویان به نام های  مصطفی بزرگ نیا ، مهدی شریعت رضوی و احمد قندچی  را به شهادت رساند . فردای آن روز البته در جو خفقان و وحشتی که رژیم ساخته بود ، نیکسون وارد دانشگاه تهران شد و رژیم  پهلوی در دهن کجی به خواسته های دانشجویان به وی دکترای افتخاری حقوق اهدا کرد .
شانزدهم آذر، ریشه در مبارزه دیرپای دانشجویان مسلمان و متعهد علیه سلطه استکباری آمریکا داشته و این نشانگر آنست که دانشجویان فهیم  در دوران ستم شاهی از هیچ تلاش و مجاهدتی فروگذار نکرده اند.
همه ساله چنین روزی(16 آذر) به یاد شهیدان استکبار ستیز آن روزگار به عنوان روز دانشجو در ایران گرامی داشته می شود .

 

 

شهيد احمد قندچي		شهيد مهدی شريعت رضوي	شهيد مصطفي بزرگ نيا

 

متن دست نوشته‌ي معلم شهيد دكتر علي شريعتي به مناسبت بزرگداشت 16 آذر سال 1332 و شهادت سه تن از دانشجويان دانشكده‌ي فني دانشگاه تهران:

 

اگر اجباری که به زنده ماندن دارم نبود، خود را در برابر دانشگاه آتش ميزدم همانجائی که بيست و دو سال پيش، « آذر» مان، در آتش بيداد سوخت، او را در پيش پای « نيکسون » قربانی کردند! ... اين « سه يار دبستانی »، که هنوز مدرسه را ترک نگفته اند، هنوز از تحصيلشان فراغت نيافته اند، نخواستند - همچون ديگران - کوپن نانی بگيرند و از پشت ميز دانشگاه، به پشت پاچال بازار بروند و سر در آخور خويش فرو برند. از آن سال، چندين دوره آمدند و کارشان را تمام کردند و رفتند، اما اين سه تن ماندند تا هر که را می آيد، بياموزند، همه را مي رود، سفارش کنند. آنها هرگز نمي روند ، هميشه خواهند ماند ، آنها « شهيد » ند. اين « سه قطره خون » که بر چهره ی دانشگاه ما همچنان تازه و گرم است...